Wat zou jij doen als je vader in de speeltuin poept? Het overkwam mijn zoon en mij 12 jaar geleden. Mijn vader had dementie. Door zijn dementie besefte hij niet meer dat poepen in de speeltuin écht niet gepast is. Bovendien, als hij moest, dan moest hij.
Poepen in de speeltuin
Poepen in de speeltuin is natuurlijk ongepast. Maar het feit dat iemand zich ontlast is niet ongepast. We moeten allemaal. Maar door dementie kan iemand het besef kwijtraken van hoe en waar bepaald gedrag wél kan en wanneer niet. Ook kan het zijn dat hij niet meer kan ophouden omdat hij geen controle meer heeft over zijn bekkenbodemspieren bijvoorbeeld.
Hoe dit afliep?
Ik schaamde me rot en wist op dat moment écht niet wat ik moest doen. Gelukkig schemerde het en regende het een beetje, waardoor er letterlijk geen hond op straat was. Niemand heeft het gezien, waardoor we na ‘de daad’ stilletjes konden vertrekken. Achteraf gezien niet de beste manier, op dat moment wel het enige wat in me opkwam.
Wat had ik het beste kunnen doen? En stel nou dat mensen in de buurt dit hadden gezien? Wat had ik dan kunnen doen of zeggen om een rel te voorkomen? Na dit voorval onderzocht ik hoe ik hier het beste mee om had kunnen gaan. En wat ik had kunnen doen om ervoor te zorgen dat het niet weer gebeurde.
In mijn boek Contact zonder taal – en verder bijna alles wat je nodig hebt als je in je naaste omgeving te maken krijgt met dementie beschrijf ik stap voor stap zien hoe je met situaties waarin iemand met dementie zich ongepast gedraagt kunt omgaan. Op een manier die recht doet aan de persoon met dementie, jezelf en eventuele buurtbewoners. Vanaf 24 september is Contact zonder taal verkrijgbaar in de boekwinkels en online, bijvoorbeeld hier.